:
استاد رفیع از جمله هنرمندان نسل میانهی نقاشی ایران بود که در دهههای ۳۰ تا ۵۰ خورشیدی با قلم و رنگ خود، صحنههایی از زندگی مردم و زیباییهای طبیعت را جاودانه ساخت. او با بهرهگیری از تکنیک رنگ و روغن روی بوم، توانست آثاری بیافریند که هم بازتابی از فرهنگ عامه و سنتهای ایرانی بود و هم پلی میان هنر کلاسیک و ذوق مردمی.
موضوعات مورد علاقهی استاد رفیع گسترهای وسیع داشت؛ از تابلوهای قهوهخانهای و روستایی که زندگی روزمره و آیینهای مردمان را روایت میکرد، تا مناظر طبیعی و تصاویر سنتی که روح آرامش و اصالت را در قابها مینشاند. پرترههای او با دقت در جزئیات چهره و نگاه نافذ شخصیتها، نشان از مهارت و حساسیت ویژهاش به روح انسان داشت. افزون بر این، استاد رفیع در بازآفرینی و کپی آثار هنرمندان بزرگ، بهویژه کمالالملک و انوتراب ، توانست وفاداری به سبک و درک عمیق از ترکیببندی کلاسیک را نشان دهد؛ کاری که او را در میان همنسلانش متمایز میکرد.
آثار استاد رفیع طی نیمقرن گذشته در خانههای ایرانی، مجموعههای خصوصی و گالریهای هنری جای گرفتهاند و همچنان مورد توجه علاقهمندان به هنر کلاسیک و سنتی هستند. تابلوهای او نه تنها ارزش هنری دارند، بلکه سندی فرهنگی از روزگار گذشتهاند؛ روزگاری که هنر، روایتگر زندگی ساده و پرمعنای مردم بود.
امروز، یاد و نام استاد رفیع در کنار آثارش زنده است؛ آثاری که همچنان روایتگر زیبایی، اصالت و پیوند میان هنر و زندگیاند.